కృష్ణం వందే జగద్గురుం - మణి వడ్లమాని

 
   
అది త్రేతాయుగం నాటి సంగతి. దశరథ మహారాజు సంతానం కోసం చేసిన పుత్ర కామేష్టి యాగం పరిసమాప్తి అయ్యింది. యజ్ఞపురుషుడు  పాయసాన్న ప్రసాదం మహారాజుకి ఇవ్వగా  దానిని  అయన తన మువ్వురు  రాణులుకు  పంచారు. వారు గర్భవతులయ్యారు. ఇలా  కొన్ని మాసాలు గడిచాక మహారాజుకి  నలుగురు  కుమారులు కలిగారు. శ్రీరామచంద్రుడు కౌసల్య దేవియందు, లక్ష్మణ శత్రుఘ్నుడు   సుమిత్రదేవి యందు భరతుడు కైకయి నందు జన్మించారు. 

    అయోధ్య  అంతా  ఆనందోత్సవాలతో  వోలలాడుతోంది.

    శ్రీరాముడు  యోగానిద్రను వీడి పారాడు పాపాయి అయ్యాడు కానీ ఎవరన్న ఆ ముద్దు పాపడుని  నేలమీదకి దించుతారా? అందరు భుజాలమీద  మోసేవారే . ఇలా రాముడు దినదిన ప్రవర్దుమానుడౌతున్నాడు. ఇంక అంతపురంలో  రాముడు ముద్దుముచ్చట్ల  గురించే  యెవరి నోట వి న్నా. అతని ముద్దుచేష్టలు, అతని గారం, అతని చిలిపి పనులు, ఆటలు - యెంత వి న్నా తనివితీరదు ఆ దశరథ మహారాజుకి. ఇంక కైకయి మహారాణి సంగతి  చెప్పనే అక్కరలేదు. కన్నది కౌసల్య దేవి అయినా కానీ పెరిగేది  కైకయి వొడిలోనే.  ఆమెకి రాముడు అత్యంత ప్రీతి పాత్రుడు. యెప్పుడు ఇలా ఆ అంతపుర కాంతలకి  ఆ రాముని ఆటపాటలు చూసే  భాగ్యం కలిగింది .

    అలాంటి వో అంతపుర కాంత తమ వాడలో రాముని చిలిపి చేష్టల గురుంచి చెబుతుండగా  ఆ వాడలోనే  ఉంటున్న ఒక అయోధ్య  పౌరుడు కుమారుడు “ఆనందుడు“ అనే పది పన్నెండు సం.ల బాలుడు మైమరచి  వింటున్నాడు. ఆ బాలుని కళ్ళముందు  అందమైన రాముని రూపం, ముద్దులు మూటగట్టే  ఆ రూపం  ఊహిస్తూ  ఆ బాలుడు రాత్రి  నిదరపోలేదు. రాముడిని ఎత్తుకున్నట్లు, భుజాలమీద మోసినట్లు, అతనితో దాగుడుమూతలాడినట్లు ఇలా తెల్లవార్లూ కలలు కంటునే వున్నాడు. వేకువనే లేచి వాళ్ళ తండ్రిని అడగసాగాడు,” తండ్రి నేను  నీతో పాటే రాజమందిరంకి వస్తాను. రాముడుని చూస్తాను, రాముడుని ఆడిస్తాను “అని ఇలా రోజు తండ్రిని అడుగసాగాడు.

    అప్పుడు ఆ బాలుడు తండ్రి “ నాయినా  ఆనందా! మనం సామాన్యులం వారు మహారాజులు వారిని  చూడటమే మనకు మహాభాగ్యం, అంతేకాని వారిని కలవడం మనకి సాధ్యం కానీ పని అని నచ్చచేప్పసాగాడు”. కాని ఆనందుడు ఎంతకూ వినలేదు. పట్టు విడలేదు. పైగా  ఆ రాముడు మహారాజు గారి ఇంట వద్దనే ఎందుకు వుండాలి మన వాడకి రాకూడదా? నేను కూడా ఆతనితో ఇంకా మరికొంతమంది  స్నేహితులతో కూడి ఆడుకుంటాం అని ఒకటే గొడవచేస్తుండగా, ఆ తండ్రి భయపడి ఈ వార్త బయటికి పొక్కితే రాజ భటులు తనను దండిస్తారని భయపడి ఆతని తన మేనమామగారి వూరు పంపిచాడు. కాని ఆనందుడు మనస్సు  ఆ అందాల చిన్నారి  రాముని  స్మరిస్తూనే వుంది. రాముడు మనవాడలో వుండ కూడదా? మన జతగాడు కాకూడదా?

    ఇక్కడ రాముడు పెరిగి పెద్దవాడు అవ్వడం, విశ్వామిత్ర యాగరక్షణ కి వెళ్ళడం, జానకితో వివాహం, తరువాత అరణ్యవాసం చెయ్యడం, రావణసంహారం, రాజ్యపాలన చేపట్ట్డడం, సీతవియోగం, కుశలవ జననం, రామావతార పరిసమాప్తి జరగడం కూడా అవుతుంది. 

    అక్కడ ఆనందుడు వయసు పెరిగింది కానీ మనసు మాత్రం చూడని ఆ చిన్ని రాముని రూపాన్ని తనకు తోచినవిధంగా  ఊహించుకుంటూ - అతని తోటి ఆడుతున్నాడు పాడుతున్నాడు.  ఏడుస్తాడు. నవ్వుతాడు. అలుగుతాడు. మళ్లి రామ రామ అంటూ కలవరిస్తాడు. ఇలా అతను తన అవసాన దశకు చేరుకున్నాడు. అప్పుడు మహావిష్ణువు అతని భక్తికి మెచ్చి  అతని కోరికను గ్రహించి " ఆనందా! నీకు ఈ  అంత్యసమయంలో ఒక వరాన్ని ప్రసాదిస్తున్నాను. నీవు  ఏదైతే ఈ జన్మలో కోరుకున్నావో నీ ఈ కోరికను ద్వాపరయుగంలో తీరుస్తాను. పుట్టింది మహారాజుల ఇంట అయినా పెరగడం మాత్రం ఒక పల్లెలో సామాన్యుల ఇంట పెరుగుతాను . అప్పుడు నువ్వు రేపల్లెలోని గోపాలకుల ఇంట పుట్టి నాకు  నేస్తంగా వుంది. నన్ను ఆడించడం, భుజాలమీద మోయ్యడం  లాంటి పనులు చేస్తూ, నేను చేసే ప్రతి చిలిపి పనిని ఛూసి ఆనందం పొందగలవు అని వరమిస్తాడు. అవి శ్రీకృష్ణుని బాల్య చేష్టలుగా  ప్రసిద్ధి కెక్కుతాయి. అవి నీకెంతో ఆనందం కలిగిస్తాయి" అని అంతర్ధాన మవుతాడు .

    "మహాప్రసాదం తండ్రి ! నన్ను ఈ విధముగ కరుణించావా! దేవా, భక్తనారాయణ నమో నమహ" అంటూ తనువును చాలించాడు ఆనందుడు .

    ద్వాపరయుగంలో శ్రీ మహావిష్ణువు దేవకీ వసుదేవులకు అష్టమ గర్భాన శ్రీకృష్ణుడిగా  జన్మించాడు. భగవానుడి ఆదేశం ప్రకారం వసుడుదేవుడు  ఆతనిని రేపల్లెలోని  యశోదా నందుల ఇంట వదలి వారికీ పుట్టిన యోగామాయను తీసుకొని రాగా, కంసుడు చేతికి ఇవ్వగా తనను చంపబోయే తన శత్రువు వేరొకచోట పెరుతున్నాడని చెప్పి అంతర్ధాన మవుతుంది.

    రేపల్లెలో గోకులానికి  పెద్ద అయిన నందుని ఇంట చాలా  కాలానికి  కొడుకు పుట్టంవల్ల, రేపల్లె అంతా సంబరాలు జరుపుకొన్నారు. అష్టమి నాడు పుట్టడంవల్ల ఆరోజు "గోకులాష్టమిగా " కూడా పేరుగాంచింది. 

    వసుదేవుని  పెద్ద భార్య  రోహిణి దేవి, మిగిలిన కొంతమంది యాదవులు కూడా నందుని ఇంట రేపల్లెలోనే  తలదాచుకున్నారు. బలరాముడు ఆమె బిడ్డ. యాదవుల గురువు వసుదేవుని పిల్లద్దర్కి బలరామకృష్ణలని నామకరణం  కావించాడు .

    అందరు సంబరాలలో మునిగితేలుతుండగా  వూయలలో వున్నా  బాలకృష్ణుని  తదేక దీక్షతో  చూస్తున్నాడు.  ఎనిమిది, తొమ్మిది సం.లు   వయసువున్న    గోపబాలకుడు,  చిన్నయ్య అతనిపేరు. యశోదతో   అంటున్నాడు “మరేమో అత్తమ్మ కిట్టయ్య  నన్ను చూసి  నవ్వుతున్నాడు, చేతులూపుతూ నన్ను ఎత్తుకోమంటున్నాడు. నేను ఎత్తుకోనా " అని ఆశగా అడిగాడు . "అమ్మో నువ్వు చిన్నపిల్లాడివి, అప్పుడేకాదు కిట్టయ్యకి  బుడిబుడి అడుగులు  వచ్చిన తరువాత నువ్వే వాడిని నడిపించుదువు గాని" అని  అంది . " వో అలాగే యశోదమత్తమ్మా! రోజు నేనే కిట్టయ్యని ఇలా వూయల లోంచే ఆడిస్తాను" అంటూ  అమాయకంగా చెప్పి "మాకిట్టయ్యని  నేనే ఆడిస్తానోచ్" అంటూ  గెంతుకుంటూ వెళ్ళిపోయాడు. వాడి అమాయకత్వానికి యశోద,రోహిణి ఇద్దరూ కూడా ఆనందంగా  మురిసిపోయారు .

    బలరామకృష్ణ లిద్దరూ దినదిన  ప్రవర్ధమానమవుతూ వచ్చారు.

    అక్కడ కంసుడికి "నిన్ను చంపేవాడు వేరోకొచోట పెరుతున్నాడు"అన్న యోగమాయ  మాటలు  జ్ఞప్తికి  వచ్చి వెంటనే తన అనుచర్లు అయిన కొంతమంది రాక్షసులను పిలిచి అన్ని చోట్ల గాలించి క్రిష్ణుడిని వధించమని ఆదేశించి పంపాడు. పూతన, ధేనుకాసరుడు ,శకాటాసురుడు మొ.వారు అన్ని చోట్ల వెదకి రేపల్లె వైపు వచ్చారు. 

    ఇంక ఇక్కడనుంచీ బాలకృష్ణుని లీలలు మొదలయ్యాయి.

    ఒకపక్క రాక్షస సంహారం చేస్తూ, చిలిపికృష్ణుడు చేసిన లీలలు అన్ని ఇన్ని కావు . ఊరులో వున్నఅందరి  ఇళ్ళల్లో దూరి పాలు వెన్న,మీగడ ఆరగించేవాడు .ఈ అల్లారింతటకి నాయకుడు క్రిష్ణుడు. అతనిని భుజాల మీద ఎక్కించి మోసుకెళ్ళడం  ఆ అమయాకపు గోపబాలకుడి పని. అసలు ఆ కిట్టమ్మ రూపం చూస్తునే  మురిసిపోయేవాడు. చేతవెన్నముద్ద పెట్టి, చెంగల్వ పూదండ చుట్టి , బంగారుమొలతాడు పట్టుదట్టి, నెమిలి ఈకలతో తలమీదపించం పెట్టి, దృష్టి పడకుండా చేతికి తాయత్తులు  అత్తమ్మ తెచ్చినవి కట్టి, ఆ కాలి గజ్జెలుతో ఘల్లు ఘల్లు మని నడుస్తూంటే  ఆ ముద్దు మోహనరూపం ఎంతచూసినా  తనివితీరేది కాదు. రాత్రి నిద్రలో కూడా కిట్టమ్మ  నామస్మరణమే . 

    కాళియమర్ధనం కోసం మడుగులోకి దూకినప్పుడు అందరికంటే ముందు తనే భయపడి యశోదకి చెపుతాడు."కిట్టయ్యా  ఎందుకయ్యా  ఇలాంటి సాహసాలు చేస్తావు భయం  వెయ్యదా" అని చిన్నయ్య అడిగాడు. అప్పుడు కృష్ణుడు కొంటెగా  "నేను అలా చెయ్యకపోతే  అమ్మ  నన్ను దండిచదు .అమ్మ చేతి తిట్లు వెన్న కన్నా బావుంటాయి కదా  అందుకోసం" అని చిలిపిగా నవ్వాడు.

    ఇలా  కృష్ణలీలలన్నింటిలోను చిన్నయ్య ఎంతో తాద్యాత్మం చెందుతూ ఆ మురళీ గానం వింటూ పరవశంచెందేవాడు.

    కంస సంహారం జరిగింతరువాత రాచనగరు మధురలో తన కన్నతల్లి తండ్రులను కలసుకుంటాడు శ్రీ కృష్ణుడు.  అప్పుడు యశోద నందులకు తనను గురుంచి బెంగపడ వద్దని, తనని ఎప్పుడూ యశోద తనయుడుగానే లోకమంతా గుర్తిస్తారని వోదారుస్తాడు . రేపల్లె నుంచి వచ్చిన గోపబాలకులు కిట్టయ్య లేకుండా తాము రేపల్లె వెళ్ళం అంటారు. వారికి సమాధానంగా శ్రీ కృష్ణుడు " ఇప్పుడు మీరు అందరు వెళ్ళండి. ఇక్కడ నా భాద్యతలు నేరవేర్చాక మన రేపల్లె వస్తాను " అని చెప్తాడు. 


    "ఇదేమిటి కిట్టయ్యా నువ్వులేని జీవితం జీవితమే కాదు .నేను ఇప్పుడే  నీ ఎదురుగా  ప్రాణ త్యాగం చేస్తాను" అని చిన్నయ్య అంటాడు . 

    అప్పుడు కృష్ణుడు ఒకసారి అతనికి పూర్వజన్మలో  అతను కోరిన కోరిక జ్ఞాపకం చేస్తాడు " నీకోసం నేను సామాన్యుడిగా గోకులంలో పుట్టాను. నీతో ఆడాను, పాడాను. నీకోరిక తీర్చాను. భక్తుడి కోరిక తీర్చడం మే  నా  పని   అదేచేసాను.

    నేను లేనిలోటును, నన్ను తన ప్రాణం కంటే మిన్నగా చూసుకొన్న నంద యశోదలకు  నా బాల్య క్రీడలు గుర్తుచేస్తూ సదా వాళ్ళని చూసుకోవటం ఇప్పడు నువ్వు చెయ్యవలసిన కార్యం . అప్పుడు నువ్వుకూడా వారితో పాటే నన్ను తలచుకుంటూ, నన్ను మీ మనోనేత్రాలతో  చూస్తూనే వుంటావు"  అని చెప్పగా  చిన్నయ్య ఆనందంతో ఉద్వేగభరితుడై  "తప్పక చేస్తాను కిట్టమ్మా! తప్పు తప్పు ! శ్రీకృష్ణా!  ఇప్పడు నీవు రాచవారి అబ్బాయివి కదా" అనగానే, శ్రీ కృష్ణుడు "ఎప్పటకి  నేను నీ కిట్టమ్మనే మిత్రమా" అని నిండుగా కౌగిలించుకుంటాడు.

    ఆ  ఆలింగనంతో  తన  జన్మ ధన్యమైందంటూ చేతులు జోడిస్తాడు చిన్నయ్య !!


నీవే తల్లివి దండ్రివి
నీవే నా తోడునీడ నీవే సఖుడౌ
నీవే గురుడవు దైవము
నీవే నా పతియు గతియు నిజముగ కృష్ణా !

(కౌముది అంతర్జాల పత్రిక డిసెంబర్ 2012 సంచికలో ప్రకటితం)
Comments