నడక - పొన్నాడ విజయకుమార్


     నడుస్తున్నాను.

     సముద్రపు అలల నా ఆవేదనలాగే ఘోషిస్తున్నాయి.

     రోజూ ఆరింటికి మొదలౌతుంది, నా నడక. నా ఆవేదన. నా జీవితం. గత ఏడేళ్ళుగా ఇంతే.

     ఎంతో మంది నాతో నడుస్తారు. నన్ను చూస్తారు. ఎంతోమందిని నేను చూస్తాను. కొంతమంది ముఖలు నాకు గుర్తుంటాయి. కానీ ఎవ్వరూ నన్ను పట్టించుకోరు. ఒక్కరయినా పలకరింపుగా నవ్వరు. బహుశా వయసు ఆంతర్యం అయ్యుండచ్చు. నా వయస్సు అరవై తొమ్మిది.

     ఎక్కువగా తారస పడే వారిలో, ఒక యాభై యేళ్ళ  మీసాలాయన. ఈయన చాలా పొడుగ్గ, బలిష్టంగా వుంటాడు. చాలా హుందాగా నడుస్తాడు. చూట్టానికి బాగుంటాడు. పాతికేళ్ళ పొడుగు జుట్టమ్మాయి. అందంగా వుండదు. కానీ కురూపికయినా కురులు అందం అంటారు. కురులు తెచ్చిన అందమే ఆమెది. నలభై పైచిలుకున్న లావావిడ. విడని చూస్తే వాళ్ళాయన మీద జాలేస్తుంది. ఇంత స్థూల కాయాన్ని ఆయన లా భరిస్తున్నాడో. ఆయన పోరు పడలేకే ఈవిడ ఇలా చమటలు కక్కుకుంటూ హడావిడిగా నడుస్తోందేమో. ఇరవైలోపే వున్న కూర్రాడు. జాగింగ్ చేస్తాడు. బహుశా యే క్రికెట్టో ఆడతాడు కాబోలు. ఇక అరవై ఏళ్ళ బక్కాయన. ఈయనని చూస్తే నాకు నవ్వొస్తుంది. ఎందుకు వాకింగ్ చేస్తున్నాడో అని. లేక చేసి చేసి ఇలా అయ్యిపోయాడా. వీళ్ళ పేర్లు తెలియవు. అయిదుగురు రోజూ కలుస్తూంటారు. కాదు, కనిపిస్తూంటారు. అంటే, నేను చూస్తూంటాను. వాళ్ళు చూస్తారో లేదో నాకు తెలియదు. నా అంచనాలని బట్టి చూస్తే, చూడరు. అందుకే వారంటే నాకు కోపం. సుబ్బు మాత్రం నవ్వే వాడు. సుబ్బు జాగింగ్ చేసేవాడు. పాతిక లోపే వయసు. అప్పుడప్పుడు రొప్పుతూ ఆగి 'తాతగారూ స్పీడు పెంచండి ' అనేవాడు. గట్టిగా నవ్వి వెళ్ళిపోయేవాడు. అలాగే వెళ్ళిపోయాడు. యాక్సిడెంట్లో. ఇది జరిగి రెండు సంవత్సరాలయ్యింది. మధ్యన ఇద్దరు అమ్మాయిలు, కాలేజీలో చదువుకునేవారు అనుకుంటా, వాళ్ళు అంతే జాగింగ్ చేయటానికి వచ్చేవారు. 'హాయ్' అనేవారు. ఇప్పుడు రావట్లేదు. కారణం తెలీదు.

     వీళ్ళు మాత్రం అప్పటినుంచీ వస్తున్నవాళ్ళే. మొదట్లో వాళ్ళని చూసి, నేనే పలకరింపుగా నవ్వాలని అనుకునే వాడిని. కానీ వాళ్ళ చూపు నా చూపు కలిసేవి కావు. కలిపేవారు కాదు. గత ఏడేళ్ళుగా ఇలా నడుస్తూనే వున్నాను.

     నాకంటూ ఎవ్వరు లేరు. లేని వారు వుండకుండా పోయారు. వున్నవారు లేకుండా పోయారు. వదిలేసి. లేనిది నా భార్య. కాలం చేసి ఏడేళ్ళయ్యింది. వున్న వారు ఇద్దరు కొడుకులు. ఇద్దరూ అమెరికాలో వుంటారు. ఇద్దరూ లేనట్టే. ఇక్కడకు రారు. అక్కడకి రానీయరు. జబ్బులు వస్తే తగ్గించుకోటానికి, డబ్బు మాత్రం పంపిస్తారు. సొంత ఇల్లుంది. కాస్త పెన్షను వస్తుంది. నేను వెనకేసుకున్నది కొంత వుంది. ఆర్ధికంగా భోగం. హార్ధికంగా రోగం. సారి బైపాస్ చేసారు. మరోసారి అయితే బైపాస్ చేసేస్తారు.

     జీవితం మా విచిత్రమయ్యింది. ఇది ఒక ప్యాకేజి. అన్ని వుంటాయి. ఆనందం, బాధ, సంతోషం, వ్యధ, కోపం, విసుగు, చిరాకు, తెలివి, మూర్ఖత్వం అన్నీ వెరసి జీవితమవుతుంది. అయితే అన్నీ ఒకే పాళ్ళలో వుండవు. అందరికి ఒకే పాళ్ళలో వుండవు. నాకు బాధ, వ్యధ కాస్త ఎక్కువ పడ్డాయి. జీవితంలో మనకి కావలసిన ప్యాకేజీ ఎందుకు దొరకదు. అలా వుంటే మనకి కావలసినవి కోరుకోవచ్చు. నేనయితే భాగ్యాన్ని కోరుకుంటాను. ఇంకేమీ వద్దు. భాగ్యం నా భార్య. 

     రోజూ ఆరింటికి లేస్తాను. మెలకువ వచ్చేస్తుంది. అది పచ్చి అబద్దం. నిజానికి నిద్ర పట్టదు. ఇక తెల్లరే సరికి ఎక్కడ జీవితం తెల్లరి పోతుందో అన్న భయంతో మా వాళ్ళు వుదయాన్నే నిర్ధారించు కోటానికి ఫోను చేస్తారు. నేనింకా బతికే వున్నానా లేదా అని. కాసిని మంచి కబుర్లు చెబుతారు. వారికి మంచివి. నాకు కాదేమో. మందులు వేసుకోండి. తరచు డాక్టరుకి చూపించుకోండి అని. లేకపోతే లక్షలు ఖర్చవుతాయి వాళ్ళకి. ఇక్కడికి రావటానికి.

     నా జాగ్రత్తలో నేనుంటాను. పని మనిషి కమ్ వంట మనిషిని పెట్టుకున్నాను. పేరు దయమ్మ. దయగలదే. నమ్మకమయినది. నేను ఏడింటికి తిరిగి వెళ్ళే సరికి వస్తుంది. సారి ముందే వస్తుంది. తన దగ్గర తాళంచెవి వుంది. రాగానే కాస్త కాఫీ పెడుతుంది. ఇడ్లీలో తెచ్చిస్తుంది. తిని మందులేసుకుంటాను. మళ్ళీ పదకొండింటికొచ్చి కాస్త వంట చేసి పెడుతుంది. తినగలుగుతాను అని అనను, తింటున్నాను. నాకు ఇష్టమయిన గుమ్మడి కాయ కూర కూడా చేసిందో మారు. నా పుట్టిన రోజు జనవరి పద్నాలుగున పరవాన్నం చేస్తుంది. పాపం, చేయటం రాదు. నాకూ రుచి తెలియటం లేదు.

     నాకున్న బాధంతా ఎవ్వరూ పట్టించుకోరు అని. నేనంటే ఒక్కరికి ఆసక్తి లేదు. భాగ్యం అంటూండేది. ఆడది మొగాడులేకుండా బతక గలదు. మొగాడు ఆడది లేకుండా బతకలేడు అని. ఒంటరితనం శాపం.

     పక్కింట్లో రిటైర్ అయ్యిన పోలీసాయన వుంటాడు. వారింట్లో నలుగురే వుంటారు. కానీ వారికన్న ఎక్కువ కుక్కలుంటాయి. పదవిలో వున్నప్పుడు బాగా సంపాదించినట్టున్నాడు. ప్రహారీ గోడ చాలా ఎత్తుగా వుంటుంది. నాకు కుక్కలంటే పడదు. కరుస్తాయని కాదు. చూసి అరుస్తాయని. అందుకే ఆయనని పట్టించుకోను. ఆయనే నన్ను పట్టించుకోడు. పెద్ద కార్లో లోపలి పోర్టికోలోనే ఎక్కి బయటకి వెల్తాడు.

     ఇటు పక్కన, వెనుక ఖాళీ స్థలం. ఏదో వివాదంలో వుంది. అందుకే నేను ఇంటిలోపలనుంచి గట్టిగా అరిచినా ఒక్కరికీ వినిపించదు. ఇక స్నేహితులు కానీ హితులు కానీ లేరు. వున్న ఒక్క బావమరిది కూడా వాళ్ళ అక్క దగ్గరకి వెళ్ళిపోయాడు.

     నడుస్తున్నాను. అటు జీవితంలోనూ, ఇటు ఇసుకలోనూ. అదుగో అమ్మాయే పొడుగు జడ అమ్మాయి. పరిగెత్తుకుంటూ వస్తోంది. ఆగాను. ఇవాళయినా చూసి నవ్వుతుందేమో చూద్దాం. దగ్గరకి వస్తోంది. కళ్ళు కలిపే దూరం. నన్ను దాటి వెళ్ళిపోయింది. చూడలేదు. మళ్ళీ కాళ్ళు ఈడుస్తూ నడక మొదలెట్టాను. కాస్త నడిచాకా మీసాలాయన ఎదురయ్యాడు. తనూ చూడలేదు. లావుపాటావిద వస్తోంది వెనకే. సల్వార్ వేసుకుని, కాళ్ళకి రీబాక్ షూస్ వేసుకుని గబ గబా నడుస్తూ, ఆయాసపడుతూ నడుస్తోంది. నన్ను దాటి వెళ్ళి పోయింది. ఆరూ యాభై అయ్యింది. ఇక వెనక్కి తిరిగాను. పదినిమిషాలు పడుతుంది ఇంటికి.

     ఏడుంబావుకి దయమ్మ వచ్చింది. కాఫీ కలిపిచ్చింది. తాగుతూ, ఆనాటి పేపరు చదువుతున్నాను. 'ఇయాల ఇడ్లీ బండోడు ఎట్టలేదండి. పైకి బజార్లోకెల్లి టిఫినీ అట్టుకురానానండీ ' అడిగింది. 'వద్దులే. ఇవాళ ఎందుకో తినాలని లేదు ' అన్నాను. 'భలేవారండీ పంతులుగారూ. తినకపోతే బిళ్ళలేలా ఏసుకుంటారేటి. లగెత్తుకెల్లట్టుకొచెస్తాను ' అంది, బయటకి వెల్తూనే. 'ఇదిగో. ఆగు. నువ్వు ప్లేటు తెచ్చుకో ' అన్నాను. 'నాకొద్దండి బాబు. ఇడ్డేన్లు నాకు పడవు.' అనేసి పరుగులాంటి నడకతో వెళ్ళిపోయింది.

     ఎందుకో తినాలని అనిపించట్లేదు. నలతగా వున్నట్లుంది. ఇవాళ మా పెద్దాడికి అలా చెప్పేసరికి బెంబేలెత్తిపోయాడు. మరో పావుగంటలో దయమ్మ వచ్చి ప్లేటులో ఇడ్లీ, కారప్పొడి వేసి, గ్లాసుతో నీళ్ళట్టుకొచ్చి పెట్టింది. 'ఏడినీళ్ళు కాగాయండి. తినేసి, మందు బిళ్ళలేసుకుని, పదిమిషాలాగి స్నానం చెయ్యండి ' అని చెప్పి, వెళ్ళ బోతూ ఆగి 'నేను ఇయాళ మధ్యాన్నం, రెండ్రోజులకి పాడేరెళ్ళొస్తానండి. మా అయ్యకి సుస్తి చేసిందట ' అంది. 'సరే వెళ్ళు. త్వరగా వచ్చెయ్యి ' అన్నాను. ప్లేటు చేతిలోకి తీసుకుంటూ. రెండ్రోజులు చెయ్యి కాల్చుకోవాలి. తప్పదు. అనుకుంటూ సగం ఇడ్లీ తిన్నాను. ఇక సయించలేదు. కింద పెట్టేసి గదిలోకెళ్ళి మంచం మీద పడుకున్నాను.

     మెడ మీద చెయ్యి పెట్టి చూసుకున్నాను. జొరం యేమయినా వుందేమోనని. చిన్నప్పుడు జొరం వస్తే చాలా అపురూపం చేసేవారు. లంఖణం చేయించే వారు. మా బామ్మ మాత్రం కాఫీలో బోల్డు పంచదార వేసి ఇచ్చేది. నాకు కాఫీ తాగేసాకా గ్లాసులో మిగిలిన పంచదార వేలితో తీసుకుని తినటం అంటే ఇష్టం. సారి హొటెల్లో అలానే వేలితో గ్లాసులోంచి పంచదార తింటూంటే, సర్వరు రెండు నిమిషాలు చూసి 'బాబూ పర్లేదు. గ్లాసు ఇంటికట్టుకెళ్ళి, తినేసాకా తెచ్చి పెట్టు ' అన్నాడు. అంతే దాంతో అలా తినటం మానేసాను. బాగ్యం కూడా నా కాఫీలో ఎక్కువ పంచదారే వేసేది. దయమ్మ మాత్రం వెయ్యదు. 'మీకు వొంట్లో అంతా షుగరే వుంది. ఇక కాఫీలో ఎందుకు ' అంటుంది. 

     వొళ్ళు వేడిగా లేదు. వొళ్ళు నొప్పులే. కాస్సేపు పడుకుంటే సద్దుకుంటుంది. ఇప్పుడు డాక్టరు దొరకడు. సాయంత్రం వస్తాడు. అందుకే కాస్త నడుము వాల్చాను. నిద్ర పట్టేసింది.

     'అయ్యగారు. లేస్తారా? ఒకటింబావయ్యింది ' అనేసరికి లేచాను. 'నువ్వెళ్ళలేదా ' అడిగాను, ఎదురుగా దయమ్మని చూసి. 'నాలుగింటి బస్సుకెల్తాను ' అని టేబుల్ మీద, ప్లేట్లో భోజనం వడ్డించింది. కాస్త బానే వుంది. దొండకాయ వేపుడు, పప్పు పులుసు, పెరుగు. బానే తిన్నాను. చెయ్యి తుడుచుకుంటూ 'డబ్బులేమయినా కావాలా ' అడిగాను. 'వద్దండి. నా కాడున్నాయి ' అంది, ప్లేట్ తీస్తూ. గిన్నెలు కడిగేసింది. తలుపులేసి, వెల్తూ ' ఎల్లుండీయేలకి వచెస్తానన్నండి. మందులు జగర్తగా ఏసుకోండి ' అని చెప్పి వెళ్ళిపోయింది. రెండయ్యింది. కాసేపు టీవీ పెట్టాను. ఏదో పాత సినిమా వస్తోంది. పేరు గుర్తులేదు.

      అరగంట తరువాత మళ్ళి కాస్సేపు నడుము వాల్చాను. నాలుగున్నరకి మెళుకువ వచ్చింది. కాస్త జొరం తగిలివుంటుంది అని చూసాను. వందకి తక్కువగా వుంది. పర్లేదనుకున్నాను. కాసేపు బయట కుర్చీ వేసుకుని కూర్చున్నాను. ఆరయ్యింది. ఎవరయిన వస్తే బగుండును. ఏదయిన మాట్లాడచ్చు.

     పొద్దున్న పేపరు వాడొస్తాడు. పేపరు త్వరగా రావట్లేదు అని వాడితో మాట కలుపుదామంటే, నేను వాకింగు కెళ్ళొచ్చేలోపు పేపరు పడేసుంటుంది. ఇక పాల వాడు నేను వాకింగుకెళ్ళక ముందే పాల ప్యాకెట్లు పడేసి పోతాడు. ఇక వాకింగు చేస్తుంటే వాళ్ళెవ్వరూ పలకరించరు సరికదా, చూడను కూడా చూడరు. ఇంటికొచ్చాకా దయమ్మ వుంటుంది. దాని పనేదో దానిదే. అడిగితే సమధానం చెబుతుంది. అయినా దాంతో మాట్లాడే విషయాలు ఏముంటాయి కనుక. దాని మొగుడు వదిలేసి ఇంకో దానితో పారి పోయాడు. ఒక కూతురు. పదిహేనేళ్ళకే పెళ్ళి చేసేసింది. దానికో ఇద్దరు పిల్లలు. ఇది ఒక్కత్తే వుంటుంది ఇక్కడ. వీళ్ళు తప్ప నా రోజువారీ జీవితంలో ఫోను ద్వారా వచ్చేది నా కొడుకులు మాత్రమే.

     సడనుగా నాకు ఏదయినా జరిగితే? ఎందుకో నాకు నా నడక ఆగిపోతుందేమో అని అనిపిస్తోంది. నా నడకే నా జీవితం. నడవాలని కూడా లేదు. నడవలేక. ఇలా ఆలోచిస్తూ కూర్చున్నాను. కాస్త చలిగా వుంది. చీకటి పడినట్టు కూడా తెలియలేదు. టైము ఎనిమిదిన్నరయ్యింది. లేచి లోపలికొచ్చాను. కాస్త వొళ్ళు నొప్పులగా వుంది. పొద్దున్న మిగిలినవి ఫ్రిడ్జిలో పెట్టింది. లేచి తిందామనుకున్నాను. కళ్ళు తిరుగుతున్నట్టయ్యింది. అలాగే పడుకున్నాను. కాస్సేపు అలానే పడుకున్నాను.

     పదయ్యింది. గోడ గడియారం గంటలు కొడుతోంది. నెమ్మదిగా లేచాను. బానే వుంది. ఫ్రిడ్జి తీసి, పొద్దున్నవి తీసుకుని టేబుల్ మీద పెట్టుకున్నాను. చలి బాగా వేస్తోంది. కొంచం తిన్నాను. ఇక తినలేక వదిలేసాను. అలాగే వచ్చి మంచం మీద పడుకున్నాను. నిద్ర పట్టలేదు. గుర్తొచ్చింది. మందులు వేసుక్కోలేదు. కాస్త ఇబ్బందిగానే వుంది. అయినా లేచాను. ఎదురుగా డ్రెస్సింగ్ టేబుల్ మీద మందులు అందుకుని వేసుకున్నాను. నమ్మదిగా వెనక్కి మంచం వైపు నడిచాను. కాలు మడత పడిందో, కళ్ళు తిరిగాయో తెలియదు. అక్కడే ఢభేల్న కూల బడిపోయాను. తల నేలకి తగిలినట్టుంది. నొప్పి పెడుతోంది. అంతే తరువాత తెలియదు. కళ్ళు మూసుకు పోయాయి.

     కళ్ళు తెరిచాను. మగతగా వుంది. కళ్ళు తెరవటానికి రావట్లేదు. మళ్ళీ కళ్ళు మూసుకుని పడుకున్నాను. కొంత సేపయ్యాకా మళ్ళీ తెరవటానికి ప్రయత్నించాను. కష్టం మీద తెరుచుకున్నాయి. గదిలో వెలుగు బానే వుంది. బాగా తెల్లరి పోయినట్టుంది. ఇంకా నా కళ్ళు పరిసరాలకి అలవాటు పడలేదు.

     నాకోటి తెలుస్తోంది. అది నా గది కాదు. ఎదురుగా నా భాగ్యం ఫొటో లెదు. ఇంకా ఏవో కొత్త గొంతులు వినిపిస్తున్నాయి. కళ్ళు బాగా తెరచి చూసాను. 'ఎలా వుంది బాబయ్ గారూ ' కొత్త పిలుపు. పాత ముఖమే. నలభై పైబడ్డ లావావిడ. ఆవి వెనుకే మీసాలాయన. ఇటు పక్క జ్యూసుతో పొడుగు జడ అమ్మాయి. 'కాస్త జ్యూసు తాగండి ' అంది. నా తల కింద ఎవరో చెయ్యిపెట్టి లేపుతున్నట్టనిపించింది. నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగాను. బక్కాయన. అమ్మాయి నా నోటికి గ్లాసు అనించింది. నేను కాస్త జ్యూసు తాగాను. గదిలోపలికి కుర్రడు వచ్చాడు. 'అక్కా. ఇవిగో డాక్టరు రాసిన మందులు ' అని పాకెట్ పక్కన టేబుల్ మీద పెట్టాడు. నా కెసి చూసాడు 'వైరల్ ఫీవర్ ' అన్నాడు నవ్వుతూ. 'నాల్రోజుల్లో తగ్గిపోతుంది. మళ్ళీ మీ నడక సాగించచ్చు ' అన్నాడు.

     'మీరెలా వచ్చారు' అడిగాను.

     'మీరు నిన్న వాకింగుకి రాకపోతే, ఎందుకు రాలేదా అని అనుకుంటూ ఆలోచిస్తున్నాము. నేనూ ఈవిడ. అప్పుడే ఈయన మాకు కలిసి మీరు ఇంట్లో పడిపోయారని చెప్పారు. వెంటనే ఇదిగో అమ్మాయి, వాళ్ళ తమ్ముడు వచ్చారు. అమ్మాయి డాక్టరు. వెంటనే మీ ఇంటికొచ్చి మిమ్మల్ని హాస్పిటలికి తీసుకొచ్చాము. దయమ్మ వీళ్ళ ఇంట్లో పని చేస్తుంది' అని చెప్పాడు మీసాలాయన. అందరికీ నమస్కారం పెట్టాను. అందరూ నా చేతులు పట్టుకుని 'మీరు మాకు దణ్ణం పెట్టకూడదు. దీవించాలి' అన్నారు. ఎదురుగా దయమ్మ నిలుచుంది, దూరంగా. తన కేసి చూసి చేత్తో రమ్మని పిలిచాను. కళ్ళు తుడుచుకుంటూ వచ్చింది. 'నువ్వు వూరెళ్ళలేదా ' అడిగాను. లేదని తలూపింది. తన చెయ్యి నా చేతిలోకి తిసుకున్నాను. నా కళ్ళలోంచి కూడా నాలుగు చుక్కలు తన్ను కొచ్చాయి.

     నాలుగు రోజుల తరువాత ఇంటికెళ్ళిపోయాను. కోలుకోవటానికి మరో రెండు వారాలు పట్టింది. రోజూ ఎవరో ఒకరు వచ్చి పరామర్సిస్తూనే వున్నారు. నా కొడుకులు మాత్రం ఆత్రంగా ఎదురు చూస్తున్నారు. నేను కోలుకున్నానని తెలిసి భయ పడ్డారు. మళ్ళీ ఎప్పుడో ఏదో జరుగుతుంది అని. మళ్ళీ అప్పుడు కూడా ఇలానే టెన్షను పడాలని. పూర్తిగా కోలుకున్నాను.

     నడుస్తున్నాను.

     అవే అలలు. అదే నడక. అదే జీవితం. కానీ కొంత మార్పు వచ్చింది.

     'తాతగారూ ఎలా వున్నారు. మళ్ళీ నడుస్తున్నారు.' వెనకనుంచి డాక్టర్ అపర్ణ. అమ్మాయి అందంగా వుంది. అమ్మయి జడ కూడా బాగుంది. వెనకే తన తమ్ముడు నికిత్. జాగింగ్ చేస్తూ వెల్లిపోయారు.

     మరి కాస్త నడిచాను. 'ఎలా వుంది బాబయ్యగారు? ఇంకొన్ని రోజులు ఆగలేక పోయారా. ఇంకా నీరసంగా వునంట్టుంది' అంది వైదేహి, నవ్వుతూ పలకరించి వెళ్లిపోతూ. ఇప్పుడు అంత లావుగా కనిపించట్లేదు. వాళ్ళాయన ఎంత మంచి వాడో. ఇంత లావుగా వున్నా ఈవిడని భరిస్తున్నాడు.

     'గుడ్ మార్నింగ్. లుకింగ్ గుడ్. బాగా రికవర్ అయ్యారు. మీ రికవరీ సిస్టం బాగుంది ' అన్నాడు బ్రిగేడియర్ బలరాం. షేక్ హ్యాండ్  ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు.

     'అన్నగారూ. కుశలమేనా? వదినగారు ఎలా వున్నారు? ఇక మీ ఆరోగ్యానికి ఢోకా లేదు' అని వెళ్ళిపోతూ, ' వయసులో మీకు దయమ్మ తోడవ్వటం నాకు చాలా ఆనందంగా వుంది' అన్నాడు ముందుకు సాగిపోతూ. 

     నేనూ ఆగలేదు. ముందుకు సాగుతున్నాను.

     నా నడక కొంచం మారింది. గమ్యం మారలేదు.

     అందుకే..

     నడుస్తున్నాను. 

(వాకిలి అంతర్జాల  సాహిత్య పత్రిక ఫిబ్రవరి 2015 సంచికలో ప్రచురితం)

Comments