నాన్నంటే! - ఎ.ఎన్.జగన్నాథశర్మ

    నాన్నంటే ముద్దు ! నాన్నంటే మెరుపు ! నాన్నంటే సువాసన !

    నాన్నని గురించి నాకంతే తెలుసు. నాకు ఏడెనిమిదేళ్ళ వయస్సున్నప్పుడు, నాన్న వయసెంతన్నదీ నాకు తెలియదు గాని, నాన్న పొట్టిగా ఉండే వారు. గుమ్మడి గింజలా పచ్చగా ఉండే వారు. గావంచాను చుట్టుకుని, పైన లాల్చీ ధరించే వారు.

   వేడి శరీరమట యవ్వనం నాటికే నాన్న తలనెరిసిపోయిందట ! అమ్మ చెప్పింది. ఫలితంగా శిరసు మీద మేఘ శకలాల్ని ఉంచుకున్నట్టుగా తెల్ల తెల్లని పొడుగాటి శిరోజాలతో చూడ ముచ్చటనిపంచే వారాయన.

   నాన్న పుట్టి, కనువిప్పి, నాన్నమ్మను చూడనే లేదట ! నాన్నమ్మ కనుమూసిందట !   తాతయ్యే నాన్నను పెంచి పెద్ద చేసారని అంటుందమ్మ.   అమ్మను, నాన్నకి ముడి వేసి, తాతయ్య స్వర్గస్తులయ్యారనీ చెప్పింది.

   పెళ్ళయిన మూడేళ్ళకి అక్క పుట్టింది. తరువాత నేను పుట్టాను. నేను పుట్టిన మూడేళ్ళ వరకు నాన్న మంచిగా ఉండే వారట ! దగ్గరుండి, వ్యవసాయాన్ని చూసుకునేవారట ! ఇంటి పట్టునుండే వారట ! పెరట్లో పొట్ల పాదును వేసేవారట ! మల్లె మొక్కలను నాటేవారట ! ముద్ద బంతి పూల నడుమ, వొద్దికగా నిలిచే వారట !

   తరువాత ఏమయిందని అంటే అమ్మ అక్కుళ్ళుబుక్కుళ్ళుగా రోదించడమే కాని, ఏమీ చెప్పేది కాదు.  రెట్టించి అడిగితే కథా ఏమిటిఅని విసుక్కునేది.

    నాన్నంటే కథని అమ్మకి తెలియదు పాపం !

    వ్యవసాయంతో పాటు ఏజెన్సీ ప్రాంతాల్లో నాన్న వ్యాపారం చేసేవారట ! కొండ కోనల్లో నివసించే కోయ దొరల నుంచి కరక్కాయలు,ఇండుగు పిక్కలు,వనమూలికలు, తేనె కొనుగోలు చేసి, ఇక్కడ ఊరిలో వాటిని అమ్మజూపేవారట ! లాభం సంగతలా ఉంచితే, ఆ వ్యాపార వ్యవహారం వల్ల నాన్ననే, అమ్మ నష్టపోవాల్సి వచ్చిందంటుంది.

   నాకు నాలుగేళ్ళ వయసున్నప్పుడు, మా ఇంటి మీదికి ఖాకీ కాకులు దాడి చేశాయట ! నాన్నని ప్రశ్నలతో పొడుచుకు పొడుచుకు తిన్నాయట ! నాన్న పుస్తకాల్ని ముక్కున కరచి పట్టుకు పోవడమేగాక, నాన్నని చుట్టుముట్టి లాక్కుపోయాయట !

   ఎందుకు లాక్కు పోయాయవిఅనడిగితే కారణాలు చెప్పదమ్మ. కన్నీళ్ళిడుతుంది.

  పురాణమా ! ఏమిటిఅంటుంది.

  నాన్నంటే పురాణమని పిచ్చి తల్లికి తెలియదు.

   ఆస్తినంతటినీ అమ్మి, కాకుల బారి నుంచి నాన్నని రక్షించుకుందామనుకుందటమ్మ. అయిన వాళ్ళని సంప్రదించిదట కూడా ! కానీ వీలు పడనీయక, కాకి గూడు లోంచి తప్పించుకొని కొండల లోకి నాన్న పారిపోయారట ! ఓ సంవత్సర కాలం కన్పించనే లేదట !  నాకప్పటికి అయిదేళ్ళ వయసట !

    బళ్ళోవేశారు నన్ను. కు దీర్ఘమిస్తే నా’ ‘కింద రాస్తేన్న’ ‘నాన్నఅని రాత్రి వేళల అక్క నాకు పాఠాలు చెబుతూంటే, ముక్కెగబీలుస్తూ మవునంగా అమ్మ కరిగి పోయేది.

    అదేం పాఠమేఅనేది.

    నాన్నంటే పాఠమని తెలుసుకోలేని వెర్రి బాగుల్దమ్మ !

    ఒకానొక రాత్రి నా బుగ్గల మీద పెదవులూనిన స్పర్శ కలిగింది. మరుక్షణంలో గరుకుతనం తగిలి గిలిగిలింతలొచ్చాయి.  కను విప్పి చూద్దునో !  అమ్మ హరికెన్ లాంతరు ఎత్తి పట్టి నిలిచి కన్పించింది. ఓ పక్క అమ్మ అలా నిలిచి ఉంటే, మరో పక్క పొట్టిగా గుమ్మడి గింజలా పచ్చగా, గావంచాను చుట్టుకుని ఉన్న వేరెవరో నిలిచి ఉన్నారు. నిద్ర చెదిరిపోయింది.  లేచి మంచమ్మీద కూర్చున్నాను.

    ఎవరమ్మాఅడిగాను. జవాబు చెప్పలేదమ్మ. చిరునవ్వు నవ్వింది. నన్ను తన వొడిలో  కూర్చోబెట్టుకున్నారాయన. ఏం చదువుతున్నావుఅనడిగారు.

     ఒకటో తరగతిఅని చెప్పాను.

    వాడికి వారాల పేర్లన్నీ వచ్చుఅన్నదక్క.

    నిజమాఆశ్చర్యపోయారాయన. కళ్ళు పెద్దవి చేసి, నన్ను మెచ్చుకోలుగా చూశారు.

    చెప్పనాఅడిగాను. ఆయన చెప్పమన్నట్టు తలూపారు.

    ఆదివారమొకటి, సోమవారం రెండు, మంగళవారం మూడు, బుధవారం నాలుగు, గురువారం అయిదు, శుక్రవారం ఆరు, శనివారం ఏడు. ఈ ఏడున్నూ వారముల పేర్లుఅని వల్లించాను. సంబరపడ్డారాయన. సందిట మరింతగా నన్ను బిగించారు. ముద్దులిడితే బాగుణ్ణనిపించింది.

   అమ్మ వేరుసెనగకాయలు వేచి తెచ్చింది. చేటలో పోసి ఉంచింది. ఇంత బెల్లమ్ముక్కను కూడా చెంతనుంచింది. తింటావాఅడిగారాయన.

   అపరాత్రి వేళ తిన్నది అరగించుకోలేడు !  వాడికొద్దులెండిఅన్నదమ్మ. వొలిచి, వేరుసెనగ పలుకులు గుప్పిళ్ళుగా ఆయనకి అందించసాగింది. ఓ చేత్తో నా తల నిమురుతూ కూర్చున్నారాయన. నిద్ర కమ్ముకొస్తుంటే ఆయన గుండెలపై వొరిగి వెచ్చ వెచ్చగా నిద్రపోయాను. తెల్లారి లేచి చూసే పరికి ఆయన వళ్ళో లేను నేను. యథాప్రకారం మంచమ్మీద ఉన్నాను.

     రాత్రి వచ్చిందెవరేఅడిగానమ్మను.

     ఎవరొచ్చారు ? ఎవరూ రాలేదేఅన్నదమ్మ. చల్ల చిలికే కవ్వం కోసం వెతుకులాట ప్రారంభించింది.

     పొట్టిగా ఉన్నారు చూడూ ! నన్నాయన ముద్దు పెట్టుకున్నారు చూడు ! నేనాయన వళ్ళో పడుకున్నాను చూడు ! ఆయనొచ్చారు కదేఅంటే ...

     కలగని ఉంటావుఅన్నదమ్మ.

     బలే కలఅన్నాన్నేను

      నాన్నంటే కలని అమ్మకి తెలియదు గాక తెలియదు !

      ఆ రోజు నన్ను బడికి పంపలేదు. వెళ్తానంటే వద్దంది. వెన్నంటి నన్ను తిప్పుకుంది.

      చాలా రోజుల తరువాత ఓ వర్షారాత్రి వేళ మెలకువ వచ్చి చూద్దునో !  గుమ్మడి గింజలా పచ్చగా, గావంచాను చుట్టుని ఉన్న ఆయనే నన్ను ముద్దిడితూ మళ్ళీ కనిపించారు. తన గరుకు గడ్డం బుగ్గలకు, నా బుగ్గలనదుముకుంటూ కన్పించారు. హరికెన్ లాంతరు వెలుగు ఆయన ముక్కు మీద ప్రతిఫలిస్తోంది. తేరిపార చూశాను. అమ్మ దీపం వొత్తిని తగ్గించేసిందెందుకో ! వెలుగుల్ని కుదించి కళ్ళలో దాచేసుకుంది.

     బుజ్జిగాడూ ! బాగున్నావాఅడిగారాయన.

     వాడికేం ? బాగున్నాడు ! నిద్రపోమ్మా ! నిద్రపోఅందమ్మ. నన్ను నిద్ర బుచ్చనారంభించింది. కన్ను తెరచి చూస్తున్నానంతా. ఆయన చుట్ట ముట్టించారు.  పొగ వాసనా, ఆయన పెదాల వాస ఒక్కలా ఉన్నాయనిపించింది. ఊపిరి గట్టిగా పీల్చి ఆ వాసనని గుండెల్లోకి పట్టి ఉంచుకొని నిద్రలోనికి జారిపోయాను.

     వేకువన వర్షం వెలిసింది. నాకు మెలకువ వచ్చింది. ఆయన లేరు. పాలు పితికేందుకు చేతిలో చెంబునుంచుకుని పెరట్లోనికి ఆవు దగ్గరకు వెళ్ళనున్నదమ్మ.

     అమ్మా! రాత్రి బలే కలొచ్చిందేఅన్నాను.

     ఏం కలరాఅనడిగింది.

     పొట్టిగా ఉన్నారు చూడూ, నన్నాయన ముద్దు పెట్టుకున్నారు చూడు ...అని చెప్పుకొచ్చాను.

     కలా పాడా ! పిచ్చి పాటా నువ్వూను అన్నదమ్మ.

     నాన్నంటే పాటని అమ్మ ఊహకంద లేదు !

     శీతాకాలం.

     దీపావళి పండుగతో చలి దివ్వెల దగ్గర కొచ్చింది. ఆ రోజుల్లో ట్రంకు పెట్టెలో దాచి ఉంచిన రగ్గును తీసి వెచ్చగా ఉంటుందని చెప్పి, కప్పుకుని నిద్రించమని దానిని అమ్మ నాకందించింది. వెల్లకిలా పడుకుని ఆ రగ్గును మీదకి లాక్కున్నాను. తల నిండుగా ముసుగేసుకున్నను.  అప్పుడు రాత్రి వేళొచ్చే  గుమ్మడి గింజలా పచ్చగా, గావంచా చుట్టుకొని ఉన్న ఆయనే నా దేహాన్నంతా స్పృశిస్తున్నట్టనిపించింది. రగ్గు నీడ ఆయన గూడనిపించింది.  ఆ గూడంతా ఆయన పరిమళంతో నిండి ఉన్నట్టనిపించింది. ఉచ్ఛ్వాస నిశ్వాసలను హెచ్చు చేసి సరదా పడ్డానానాడు. అమ్మని పిలిచి పొట్టిగా ఉన్నారు చూడూ, నన్నాయన ముద్దు పెట్టుకున్నారు చూడు... ఈ రగ్గంతా ఆయన వాసనే వేస్తోందిఅని చెప్పాను. అమ్మ పక్కన అక్క కూడా నిలిచి ఉన్నదప్పుడు.

    ఆయన ఎవరనుకున్నావుఅన్నదక్క.

    ఎవరేఅడిగాను .  ఆత్రంగా లేచి కూర్చున్నాను., చెప్పేందుకు అక్క నోరు తెరిచిందో లేదో ... అమ్మ, అక్క ప్రయత్నాన్ని నివారించింది.

    ఎవరయితే నీకెందుకురా ! పడుకో ! పడుకోఅంది. వెధవకి అన్నీ కావాలిఅంది.

  అన్నీ అక్కర్లేదే ! నాన్నొక్కరే కావాలిఅందామనుకున్నాను అమ్మతో.   కోపగించుకుంటుందని మిన్నకున్నాను.

    మర్నాడు ...

    వరండాలో కూర్చుని, ఎండ కాగుతూ అక్క, స్వెట్టర్ అల్లుతోంది. సూదుల్ని చిత్రాతి చిత్రంగా తిప్పుతోంది.  ఆటలా ఉందది !

    నాకా ! అడిగానక్కని .

    కాదు, నాన్నకి అన్నది.

   దూరంగా కొండల్ని చూపించింది. కొండల్లోంచి ఎగిసి వస్తోన్న సూర్యుణ్ణి చూపించింది. చూపించి, అక్కడ ఉన్నారుఅని నవ్వింది. నన్నాట పట్టిస్తూందనుకున్నాను. ఉక్రోషంగా దాని వీపున దబదబా బాది చేతికందక వీధిలోనికి పరుగెత్తి పోయాను.

    తర్వాత్తరువాత అక్క అల్లుతోన్న స్వెట్టర్ పూర్తి కావస్తూంటే, అది నాన్న కోసమని తెలిసి తెలిసీ దాని చేతుల్ని నా మెడ చుట్టూ వేసకునే వాణ్ణి.  వదులు వదులుగా స్వెట్టర్ చేతులు నా మెడనంటి ఉంటుంటే నన్నెవరో అక్కున చేర్చుకున్నట్టనిపించేది.

    నాన్న ఇలా ఉంటారని, అనుకునేందుకు నాన్న ఫొటో కూడా ఇంట్లో లేదు. ఆయనేనాడూ ఫొటో తీసుకో లేదట ! తాతయ్య తైలవర్ణ చిత్రం ఉంది. దానిని చూపించి అచ్చం ఇలానే ఉంటారుఅన్నదక్క ఓసారి.  నాటి నుంచి నాన్నని చూడాలనిపించి ,నప్పుడల్లా తాతయ్య తైల వర్ణ చిత్రం చూసి మురిసిపోయేవాడిని.

    అక్క నాన్న కోసం అల్లుతోన్న స్వెట్టర్ పూర్తయింది. ఆనాడు అక్క సంతోషం అంతా ఇంతా కాదు. స్వెట్టర్ని భుజాల దగ్గర పట్టి నిలిపి, దానిని నిండుగా చూసుకుంది. అమ్మని కేకేసి చూపించింది.

    తీసుకెళ్ళి నాన్నకెప్పుడిస్తావుఅడిగాను అక్కని.

   నాన్నే వచ్చి తీసుకుంటారుఅన్నదక్క.

   ఎప్పుడొస్తారేఉత్సాహంగా అడిగాను.

   ఎప్పుడో ఒకప్పుడొస్తారు ! రాకపోతే రారు ! దేవుడా ఏం అన్నదమ్మ.

    నాన్నంటే దేవుడని అమ్మ గుర్తించలేకపోతోంది !

    ఓ చలి రాత్రి ఎవరో వచ్చిన అలికిడి.  సోకీ సోకని వాసన.  నా దగ్గరకి నడచి వస్తూన్న సుగంధాన్ని అమ్మ అడ్డగించింది.

    పలకరిస్తే చాలు ! పసిగడుతున్నాడు వెధవ అన్నది. స్పష్టాస్పష్టంగా వినవచ్చాయా మాటలు. తర్వాత మరేమీ వినరాలేదు. నిద్రలో నిండుగా కూరుకు పోయాను.

   ఆ రోజు బాగా ఙ్ఞాపకం ఉంది. చీకటి చిక్కబడుతోంది. అమ్మ హరికెన్ లాంతరు చిమ్నీని ముగ్గుతో శుభ్రం చేస్తోంది. ముగ్గురు వ్యక్తులు.  మా ముంగిటకు వచ్చారు. రక్తసిక్తమయిన గావంచానూ, లాల్చీని, స్వెట్టర్ను అందజేసి చెప్పరాని మాట చెప్పినట్టున్నారు. గొల్లుమందమ్మ. గుండెల్ని బాదుకుంది. నెత్తి మొత్తుకుంది. అక్కను వాటేసుకుని ఏకధారగా ఏడ్చింది. ఆ దృశ్యాన్ని చూసి భయపడి నేనూ ఏడ్చాను. అక్క నన్ను దగ్గరకి తీసుకుంది. ఓదార్చచూసింది.

     వచ్చిన ముగ్గురూ వెళ్ళి పోయారు. ఊరిలోని వాళ్ళు ఒక్కొక్కరూ రాసాగారు. అమ్మను అనునయింపజూసారు.

    ఊహించిందే ! బాధపడి ప్రయోజనం లేదుఅన్నారు. ఏం జరిగిందేం జరిగిందంటే –

    మీ నాన్న చనిపోయాడన్నారు. తుపాకీ తూటాకి కూలిపోయాడన్నారు. స్వెట్టర్ మడత విప్పి చూసి

    జల్లెడలా ఉంది ! ఎన్ని గుళ్ళు పోయాయోఅని దు:ఖించారు. అక్క అల్లిన స్వెట్టర్ అది ! ఎరుపు

రంగుది !  మరింత  ఎర్రెర్రగా కానవచ్చింది.

    నాన్నెవరే ! ఎప్పుడొచ్చారేఅడిగానక్కని.

    పొట్టిగా ఉన్నారు చూడూ, నిన్నాయన ముద్దు పెట్టుకున్నారు చూడు ఆయనే ! ఆయనే మన నాన్న ! మొన్ననొచ్చారుఅన్నదక్క. అని నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని మరింత గట్టిగా ఏడ్చింది.

   అక్క పట్టు నుంచి తొలగి, నాన్న స్వెట్టర్ని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాను. ముఖాన్ని అందులో ఉంచి ఇట్నుంచటూ, అట్నుంచిటూ రుద్దాను.  గరకు గడ్డం బుగ్గలకు, నా బుగ్గల నదిమిన స్పర్శ కలిగింది. నాకిష్టమయిన వాసన వేసింది. నాన్న వాసన, నాన్న  స్పర్శ నన్నంటే ఉన్నాయనిపించింది. ఏడవాలనిపించ లేదు.  ఏడేడు లోకాల్లోనున్న నాన్నని వెతికి పట్టుకోవాలనిపించింది. ఆ మాటంటే ...

    పారేసుకున్న వస్తువా ఏం ! వెతికితే దొరకడానికిఅని అమ్మ అనవచ్చు. శోకించ వచ్చు. అయితే అమ్మకి ఈ నాటికీ తెలియదు,  నాన్నంటే నిత్యావసర వస్తువని !

(ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి  17 -9 -1989 సంచికలో ప్రచురితం)

Comments