ఒక్క కథ - ఎం.హరికిషన్

    
సమయం ఎనిమిదవుతూ ఉంది. ట్యూషన్‌లో మంజు తప్పించి మిగతా పిల్లలెవరూ లేరు. నోట్సులో కొంచెం మిగిలివుంటే రాసుకుంటూ ఉండిపోయింది. అది చూసి సారు "పోమ్మా మంజూ ... రేపు రాసుకుందువులే ... బాగా చీకటి పడిపోయింది'' అని హెచ్చరించాడు.


    "ఏం కాదులే సార్... పక్క సందులోనే కదా మా ఇల్లు. పది నిమిషాలు చాలు. నాకేం భయం లేదులే'' అంటూ అలాగే రాసుకుంటూ ఉండిపోయింది. 

    మరో పావుగంటకు రాయడం పూర్తయింది. లేచి పుస్తకాలన్నీ సంచిలో పెట్టుకొని, భుజానికి తగిలించుకొని బయలుదేరింది. చలికాలం కావడంతో జనాలంతా అప్పుడే తలుపులు మూసేసుకున్నారు. రోడ్డుమీద ఎవరూ లేరు. అక్కడక్కడ కిటికీల్లోంచి లైట్ల వెలుతురు రోడ్డుమీదికి పడుతోంది. చిన్నసందు కావడం చేత వీధి దీపాలు దూరం దూరంగా ఉన్నాయి. నెమ్మదిగా సందు దాటింది. ఇంకో ఐదు నిమిషాలు ... అక్కడ వరుసగా పెద్దపెద్ద చెట్లున్నాయి. అవి దాటి కుడివైపుకి తిరిగుతే చాలు ఇల్లు వచ్చేస్తుంది. చెట్లకింద చాలా చీకటిగా ఉంది. నడుస్తూ ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కిందకి వచ్చింది. 

    అంతలో... 

    ఒక్కసారిగా దబ్బుమని పైనుండి ఏదో దూకిన శబ్దం.

    మంజు అదిరిపోయింది. 

    ఎదురుగా... 

    తెల్లగా.. 

    గాలిలో తేలుతూ... 

    చిన్న దెయ్యంపిల్ల! 

    దాన్ని చూడగానే మంజు భయంతో బిక్క చచ్చిపోయింది. కాళ్లు కదలలేదు. అది నెమ్మదిగా దగ్గరికి వచ్చేసింది. 

    మంజు గుండె కొట్టుకునే వేగం పెరిగిపోసాగింది. మనిషి గజగజా వణికిపోతోంది. 

    అంతలో ... అది తన చిన్న చేతులు ముందుకు చాచి మంజు రెండు బుగ్గలూ పట్టుకొని "నీ పేరు'' అంది.

    మంజు వణికిపోతూ "మ...మ...మన్..జు...'' అంది. 

    "ఏం చదువుతున్నావ్'' మళ్లీ అడిగింది. 

    "తొ...తొ...తొమ్మిది..''

    అది కాసేపు మంజును అలాగే చూస్తుండిపోయింది. 

    "భయపడకు. నిన్నేం చేయను. కాకపోతే నువ్వు నాకో సాయం చేయాలి. చేస్తావా?'' అంది. 
మంజుకు నెమ్మదిగా వణుకు తగ్గసాగింది. 

    "చేస్తాను. కానీ నన్నేం చేయొద్దు'' అంది. 

    "ఏం చేయను. కానీ నువ్వు మాట నిలబెట్టుకోవాలి. లేకపోతే మాత్రం నిన్ను వదలను ... ఎక్కడికి పోయినా'' హెచ్చరించింది. మంజు కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుని ఆ దెయ్యం వంక చూసింది. అది తనకంటే కొంచెం చిన్నగానే ఉంది. పన్నెండు, పదమూడేళ్ల వయసుంటుంది. పోనీటైల్ కట్టుకొని రబ్బరుబాండ్ పెట్టుకొంది. సినిమాల్లో చూపించినంత, పుస్తకాల్లో చదివినంత భయంకరంగా లేకపోగా చాలా అందంగా ముద్దుగా ఉంది. పెదవులపై చిరునవ్వు మెరుస్తోంది. దాన్ని చూడగానే మంజుకు మరింత ధైర్యం వచ్చింది. అది తనను ఏం చేయదు అనిపించింది. దాంతో "సరే ఏం చేయాలో చెప్పు'' అంది. 

    "నీకు ఏమయినా కథలొచ్చా?'' ఆశగా అడిగింది ఆ దెయ్యంపిల్ల.

    "కథలా... అంటే?'' ఎదురు ప్రశ్నించింది మంజు. 

    "అంటే ... నీకు కథలంటే తెలియదా'' నిరాశ పడిపోతూ అంది. 

    "లేదే ... ఎలాగుంటాయి అవి'' మళ్లీ ప్రశ్నించింది మంజు. 

    దెయ్యంపిల్ల పూర్తిగా నీరసపడిపోయింది. ఒక్కసారిగా నిట్టూర్చి - 

    "నాకు మంచికథ కావాలి. నువ్వు ఎలాగయినా సరే ... ఎక్కడయినా సరే ... ఎవరినో ఒకరిని పట్టుకొని ఒక్క కథ చెప్పించుకొని నాకు చెప్పాలి. కానీ అది పుస్తకాల్లో వచ్చిన కథ కాకూడదు. నెట్‌లోవి కాకూడదు. సినిమాలు, సీరియళ్ల కథలు అసలొద్దు. మన అమ్మమ్మలు, తాతయ్యల కాలంనాటి కథ, కమ్మని పూర్ణం కర్జకాయలాంటి కథ. నువ్వు అలాంటి కథ ఒకటి చెప్తే నాకీ రూపం తొలగిపోతుంది. చెప్తావా'' ఆశగా అడిగింది. 

    మంజు కాసేపు ఆలోచించి "సరే ... నేను ఎవరినో ఒకరిని అడిగి తెలుసుకుంటాలే'' అని చెప్పి బయలుదేరింది. 

    దెయ్యంపిల్ల టాటా చెబుతూ అలాగే అక్కడే కళ్లనిండా ఆశ నింపుకొని చూస్తూ ఉండిపోయింది. 

* * * 

    మంజు ఇంటికొచ్చింది. అమ్మ వంటింట్లో ఉంది. అక్కడ్నించే హాలులోని టీవీలో సీరియల్ చూస్తూ వంట చేస్తోంది. నాన్న తన పర్సనల్ గదిలో కూర్చుని కంప్యూటర్లో ఏదో పని చేసుకుంటున్నాడు. అన్న తల ఎత్తకుండా రికార్డు వర్కు రాసుకుంటూ ఉన్నాడు. 


    "ఏమే ఇంత ఆలస్యమైంది'' వంటింట్లోంచే అమ్మ అడిగింది. 

    "కొంచెం పెండింగులుంటే నోట్సు రాసుకుంటుంటి'' అని చెప్పి గబగబా బ్యాగు గూట్లో పెట్టేసి అమ్మ దగ్గరకు చేరింది. 

    "అమ్మా ... అమ్మా .... నీకేమయినా కథలొచ్చా'' ఆసక్తిగా అడిగింది. 

    వాళ్లమ్మ చేస్తున్న పని ఆపి నిమిషం మంజువంక చూసి, మళ్లీ బీరకాయ చెక్కు తీస్తూ "అంత తీరిక నాకెక్కడిదమ్మా ... పొద్దున్నుంచీ రాత్రివరకూ ఈ పనులతోనే సరిపోతుంటే ... మీ నాన్ననడుగు. ఇంటికి ఆలస్యంగా వచ్చినప్పుడల్లా కొత్తకొత్త కథలు మస్తుగ చెబుతుంటాడు'' అంది. 

    మంజు పరిగెత్తుకుంటూ వాళ్ల నాన్న దగ్గరకెళ్లింది. ఆయనతో ఉన్న చనువుకొద్దీ మెడచుట్టూ చేతులేసి 
"నాన్నా ... నాన్నా ... నీకేమయినా కథలొచ్చా నాన్నా'' అని అడిగింది. 

    "ఎందుకమ్మా ఇప్పుడు'' చేస్తున్న పని ఒక్క క్షణం ఆపి అడిగాడు. 

    "మా టీచర్ ... రేపు ఒక్కొక్కరు ఒక్కొక్క కథ చెప్పాలని అంది నాన్నా'' అని అబద్దం ఆడింది. 

    "నెట్‌లో చ్రిల్డన్ స్టోరీస్ అని క్లిక్ చేస్తే చాలమ్మా ... కుప్పలు కుప్పలుగా సైట్లొస్తాయి. కాసేపున్నాక రా ... నా పనయిపోగానే వెదుకుదాం.'' 

    "అలా కాదు నాన్నా ... ఎవరైనా చెప్పినవి విని తిరిగి చెప్పాలంట. అది గూడా అప్పటికప్పుడు చదివి చెప్పగూడదంట. ఎప్పుడో విన్నవి గుర్తుకు తెచ్చుకొని చెప్పాలంట.'' 

    "మీ టీచర్ పిచ్చిగానీ... ఎవరికి గుర్తుంటాయమ్మా ఆ తిక్క కథలన్నీ... ఐనా మీ టీచర్‌కి ఇంతకన్నా మంచి ప్రాజెక్ట్ దొరకలేదా ఏంటి? నేనొచ్చి మాటాడ్తాలే'' అన్నాడు. 

    "అంటే నీకు ఒక్కటి గూడా రాదా నాన్నా'' నిరుత్సాహంగా ప్రశ్నించింది. 

    "లేదమ్మా... ఏదో మా చిన్నప్పుడు ఒకటి రెండు వినింటి. కొన్ని చదువుకొనింటి. కానీ ఇప్పుడు అవేమీ గుర్తులేవు.'' మంజు నిరాశగా అక్కడినుంచి బైటికొచ్చేసింది. 

    అన్నం తిని వాటి గురించే ఆలోచిస్తూ అలాగే నిద్రపోయింది. రాత్రంతా ఏవేవో కలలు. కథలు వింటున్నట్లు, చెబుతున్నట్టు, మధ్యలో మరిచిపోతున్నట్లు ... 

    మర్నాడు బడికి వెళ్లాక కనపడిన స్నేహితులను, స్నేహితురాళ్లను, సీనియర్లను, జూనియర్లను అందరినీ అడిగింది. 

    "ఏమోనే ... ఈ పాఠాలు బైహార్ట్ చేసి అప్పజెప్పడానికే సమయం సరిపోవడం లేదు. ఎప్పుడన్నా ఏమన్నా కొంచెం సమయం మిగిలితే ఇంటర్నెట్‌లో మెయిల్స్ చెక్ చేసుకోవడం, చాటింగ్ చేయడం, గేమ్స్, టీవీ సినిమాలు చూడ్డంతోనే సరిపోతోంది. కథలు చెప్పమని మేమెప్పుడూ ఎవరినీ అడగలేదు. చెబుతామని మా దగ్గరకీ ఎవరూ రాలేదు'' అన్నారు అందరూ. 

    లాభం లేదనుకొని వాళ్ల క్లాస్‌టీచర్‌ను కలిసింది. ఆమె వయసు అరవై పైన్నే ఉంటుంది. రిటైరయినా ఆమెకున్న సబ్జెక్టు చూసి ఇక్కడ తీసుకున్నారు. ఆమె నవ్వుతూ "మేం చిన్నగున్నప్పుడు టీచర్లు తరగతి గదుల్లో అప్పుడప్పుడు కథలు చెబుతూండేవాళ్లు. కథలు చెప్పడానికి, చదవడానికి టైంటేబుల్లో పీరియడ్లు గూడా కేటాయించేవాళ్లు. కానీ ఈ ప్రయివేటు బళ్లల్లో ర్యాంకులు, మార్కుల పోటీల్లో అవన్నీ అటకెక్కినాయి. ఉద్యోగంలో చేరిన కొత్తలో నేను గూడా అప్పుడప్పుడు సందర్భానికి తగినట్లు కథలు చెప్పేదాన్ని. కానీ ఒకరోజు మా పై అధికారి పిలిపించి ... ఏమ్మా ... క్లాసులో పాఠాలు చెప్పమంటే కథలూ, కాకరకాయలూ చెప్పి పిల్లలని గబ్బు లేపుతున్నావంట. నీకు జీతమిస్తున్నది అందుక్కాదు. జాగ్రత్త. మార్కులు తక్కువొస్తే బాగుండదు అని హెచ్చరించాడు. ఆ తర్వాత నా మనసులో సబ్జెక్టు తప్ప ఏమీ మిగలలేదు. ఆఖరికి ఉత్తమ ఉపాధ్యాయినిగా రాష్ట్రస్థాయిలో అవార్డు గూడా అందుకున్నాను'' అంది నిట్టూరుస్తూ. 

    మంజుకి ఏం చేయాలో అర్థం కాలేదు. అంతలో ఒక స్నేహితురాలు పక్కకి పిలిచి "మంజూ గ్రంథాలయమని టౌన్లో కొండారెడ్డి బురుజు దగ్గర ఉంటాదట. అక్కడన్నీ పుస్తకాలేనంట. వాటిని చదవడానికి చాలామంది వస్తుంటారంట. అక్కడికి పోతే...'' అంది. మంజుకి ఆ ఆలోచన నచ్చింది. సాయంత్రం అక్కడికి చేరుకుంది. 

    గ్రంథాలయం చాలా విశాలంగా ఉంది. ముందు ఒక పెద్ద గది ఉంది. దానిలో కొందరు కూర్చుని దినపత్రికలు తిరగేస్తున్నారు. లోపలి గదుల్లోకి అడుగుపెట్టింది. వేలకొద్దీ పుస్తకాలు ర్యాకులలో వరుసగా కిందామీదా సర్ది ఉన్నాయి. గది చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. తన అడుగుల శబ్దం తనకే వినబడుతూ ఉంది. చుట్టూ చూసింది. ఎవరూ లేరు. నవలలు, కవిత్వం, శాస్త్రగ్రంథాలు...ఇలా ఒక్కొక్క విభాగమే దాటుతూ కథల దగ్గరకు చేరుకుంది. అక్కడ పుస్తకాలు ఎన్నో రోజులనుంచి ఎవరూ కదపక దుమ్ము పేరుకుపోయున్నాయి. లైబ్రేరియన్ ఆశ్చర్యంగా తననే చూస్తున్నాడు. 

    "ఏమమ్మా ... ఇలా వచ్చావు. ముందు గదిలో నీకు కావాల్సినవి ఉన్నాయి చూడు'' అన్నాడు. 

    "అది కాదంకుల్... ఇక్కడికెవరూ రారా'' 

    "చాలా తక్కువమ్మా... ఇప్పుడు సమాచారమంతా నెట్‌లో క్షణాల్లో దొరికిపోతుంది గదా... ఇక్కడ ఇంకేం పని? ఎవరో పరిశోధకులు మాత్రం అప్పుడప్పుడూ వస్తుంటారు. ఇంతకూ నీకేం పని?'' 

    "ఎవరైనా ఇక్కడ కథలు చదివేవాళ్లు కనపడ్తారేమోనని...''

    "కథలా... '' అంటూ గట్టిగా నవ్వి "ఇప్పుడిక్కడ అవన్నీ ఎవరు చదువుతున్నారమ్మా ... మేముగూడా వాటిని కొనడం మానేసి కేరీర్ గైడ్స్, వ్యక్తిత్వ వికాసం, ఆధ్యాత్మికం, వివిధ పోటీ పరీక్షల మ్యాగజైన్లు తెప్పిస్తున్నాం.'

    "పోనీ మీకేమైనా కథలొచ్చా అంకుల్'' 

    "నాకా... '' అంటూ ఇంకా పెద్దగా నవ్వేస్తూ "నా ఉద్యోగం పుస్తకాలు పేర్చడమే తప్ప చదవడం కాదమ్మా ...'' 

    మంజు ఒక్క నిమిషం అక్కడున్న వేలకొద్దీ పుస్తకాలను పరికించి చూసింది. ఆమెకు అవన్నీ శ్మశానంలో పేర్చబడ్డ శవాల్లా కనిపించాయి. నిరాశగా గ్రం«థాలయం నుంచి వెనుతిరిగింది. 

    కథలు ఎక్కడ దొరుకుతాయో, ఎవరు చెబుతారో ఎంత ఆలోచించినా అర్థం కాలేదు. ముసిలోళ్లనడిగితే 'తెలుసుగానీ... ఇంతకాలం...ఎవరూ అడగక... ఎప్పుడూ చెప్పక... మరిచిపోయామమ్మా' అంటున్నారు. పిల్లలనడిగితే 'అస్సలు తెలీదు. ఆ మాటే ఎప్పుడూ వినలేదు' అంటున్నారు. పెద్దవాళ్లనడిగితే 'నీకేం పనిలేదా ... చదువుకోక' అంటూ కసురుకుంటున్నారు. తెలిసిన ప్రతి ఇంటి తలుపూ కొట్టింది. లాభం లేకపోయింది. ఎవర్నడిగినా మాకు తెలీదంటే మాకు తెలీదన్నారు. 

    మంజుకు ఇప్పుడు రోజూ బుల్లిదెయ్యం ధ్యాసే. దానికిచ్చిన మాట గుర్తుకు వచ్చినప్పుడల్లా మనసంతా దిగులు ఆవరిస్తుంది. 

    ఒకరోజు రాత్రి ట్యూషన్ పూర్తికాగానే సంచి తగిలించుకొని మౌనంగా నడవసాగింది. అడుగుతీసి అడుగువేయడం కష్టంగా ఉంది. చెట్టు దగ్గరపడుతున్న కొద్దీ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరగసాగాయి. ఏడుపును ఆపుకుంటూ చెట్టు దగ్గరికి వచ్చింది. 

    పైనుండి బుల్లిదెయ్యం కిందకు దిగొచ్చి "మంజూ ... కథ దొరికిందా?'' అంటూ ఆశగా అడిగింది. 

    ఏం చెప్పాలో తెలియక మంజు దిగులుగా తల వంచుకుంది. బుల్లిదెయ్యానికి విషయం అర్థమైపోయి ముఖమంతా విచారం కమ్ముకుంది. ఇచ్చినమాట నిలబెట్టుకోలేక పోయినందుకు మంజుకు చాలా బాధగా ఉంది. ఒక్క కథ దొరికింటే ఎంత బాగుండు అనిపించింది. అంతలో మంజుకు ఏడుపు వినిపించి తలెత్తింది. 

    బుల్లిదెయ్యం రెండు చేతుల్లోనూ ముఖం దాచుకొని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది. దాని కళ్లలో నీళ్లు కారిపోతున్నాయి. అది చూడగానే మంజుకు కూడా ఒక్కసారిగా దుఃఖం తన్నుకువచ్చింది. తమాయించుకుంటూ బుల్లిదెయ్యాన్ని హృదయానికి హత్తుకుంది. కళ్లనీళ్లు తుడుస్తూ "అసలు ... నీ పేరేమిటి? ఎందుకిలా అయ్యావు'' అని అడిగింది. పిల్లదెయ్యం తన కథ చెప్పడం ప్రారంభించింది. 

    "నా పేరు కావ్య. మాది కూడా ఈ ఊరే. రోజూ పొద్దున్నే లేవడం, మ్యూజిక్ ఛానెల్ పెట్టుకోవడం, అది చూస్తూనే టిఫిన్ తినడం, తయారు కావడం, బడికి పోవడం, పాఠాలు బైహార్ట్ చేయడం, ట్యూషన్‌కి వెళ్లడం ... ఇంటికి రాగానే హోంవర్కు... మళ్లీ టీవీ ముందుకు చేరడం... చూస్తూ చూస్తూ అన్నం తినడం, అలాగే పడుకోవడం. ఆదివారం గూడా క్లాసులుండేవి. లేకుంటే నెట్‌లో గేమ్స్, సినిమాలు, ఛాటింగులు. 

    ఒకసారి మా ఇంటికి మా అమ్మమ్మ వచ్చింది. వాళ్లది ఆదోని దగ్గర బస్సు కూడా లేని చిన్న పల్లెటూరు. అక్కడే సొంతింట్లో తాతయ్య, అమ్మమ్మ ఉంటారు. ఆమెకు డెభ్బైయేళ్లుంటాయి. తన పనులన్నీ తానే చేసుకుంటుంది. అమ్మమ్మ ఎప్పుడొచ్చినా మేం పెద్దగా పలకరించింది లేదు. ఏమ్మా అంటే ఏమ్మా అంతే ... నన్ను వారం నుండి గమనిస్తున్న మా అమ్మమ్మ ఒకరోజు నాతో "ఏందే ... ఒక అచ్చటా లేదు. ముచ్చటా లేదు. గానుగెద్దు మాదిరి ఎప్పుడూ ఆ టీవీ ముందో, కంప్యూటర్ ముందో, పుస్తకాల ముందో పడుంటావు. హాయిగా బైట పిల్లల్తో ఆడుకోవడమో, మంచి మంచి కథలు పెద్దవాళ్లనడిగి వినడమో చేయొచ్చు గదా'' అంది. 

    నాకా మాటలు విచిత్రంగా అనిపించాయి. 

    "కథలా... అంటే ఏంటివమ్మమ్మా...'' అన్నాను. 

    ఆమె నన్ను దగ్గరకు తీసుకుంటూ "కథలంటే అదో అందమైన ప్రపంచమమ్మా. లోకంలోని ఆనందాలన్నీ అందులోనే ఉంటాయి. మేం చిన్నగున్నప్పుడు లేస్తే కథ. కూర్చుంటే కథ. పనులకి పోయేటప్పుడు కూడా ఎవరో ఒకరు కథ ఎత్తుకునే వాళ్లు. మైళ్ళకు మైళ్ళు నడిచినా దూరం తెలిసేది కాదు. ఎంతటి పనైనా ఏ మాత్రం కష్టమనిపించేది కాదు. ఊ కొడతా అలా సాగిపోయేవాళ్లం. చీకటిపడితే చాలు పిల్లలంతా ఎవరో ఒకరి దగ్గర ఒదిగిపోయేవాళ్లం. వాళ్లు ఆకూ వక్కా నముల్తా ... వూరిస్తా... వూరిస్తా... తియ్యని చెరుకురసం నోట్లో పోసినట్లు... కమ్మగా కథ చెబుతావుంటే... వింటా... వింటా.. అక్కన్నే నిదురపోయేవాళ్లం. బళ్లలో పంతుళ్లు గూడా కథలు చెప్పడంలో పోటీ పడేటోళ్లు. తెలుగు పంతులైతే చెప్పాల్సిన అవసరమే లేదు. నోటినిండా కథలే ... 

    దేవతలూ, దెయ్యాలూ... రాజులూ, రాక్షసులూ... మంత్రాలూ, మాయలూ... నీతులూ, నవ్వులూ... భలేగుండేవి ఆ కథలు. ఆకాశంలో, పాతాళంలో విహరిస్తూ ఇంద్రధనుస్సులను తాకుతూ, రెక్కల గుర్రాలపై గెంతులేస్తూ, ఏడుతలల నాగుబాములతో తలబడుతూ, ఒంటికంటి రాక్షసులను సంహరిస్తూ, మాంత్రికులను బురిడీ కొట్టిస్తూ మంచిని గెలిపిస్తూ... అబ్బ అవి వినాలేగానీ ఇట్లా చెబితే ఆ ఆనందం అర్థం కాదమ్మా. 

    అమ్మ ఒడిలో పడుకొని వెచ్చగా పాలుతాగినట్లు, ఎండాకాలంలో వేపమాను కింద చేరి చల్లని గాలిలో ఉయ్యాలలూగినట్లు... పండగరోజున తియ్యని పూర్ణం కర్జికాయను నోట్లో పెట్టుకొని తనివితీరా నమిలినట్లు... నేను చెప్పలేనే.. ఆ ఆనందమే వేరు'' అంది. 

    దాంతో నాకు కూడా ఆ కథలు ఒక్క సారి వినాలనిపించింది. అమ్మమ్మతో అంతసేపు ఎప్పుడూ గడపలేదు. వెంటనే అమ్మమ్మకు మరింత దగ్గరగా జరిగి "అయితే నాకు కూడా ఒక కథ చెప్పు అమ్మమ్మా...వింటా'' అన్నాను. 

    "సరే, చెప్తాలే... కానీ ఈ రోజు బాగా పొద్దుపోయింది గదా... రేపు సాయంత్రం ఆ చెత్త టీవీ చూడకుండా బడయిపోగానే నా దగ్గరికి రా'' అంది. 

    తరువాత రోజు శనివారం. హాఫ్‌డే స్కూల్. పొద్దున్నే లేశా. అమ్మమ్మ ఇంకా లేవలేదు. తొందరగా తయారయి ఏడుకంతా బైటపడ్డా. బళ్లో అందరికీ అమ్మమ్మ గురించి, ఆమె చెప్పబోయే కథల గురించి చెప్పా. అందరూ సోమవారం ఆ కథలన్నీ తమకు కూడా చెప్పాలని ప్రామిస్ చేయించుకున్నారు. 

    మధ్యాహ్నం బడయిపోగానే పరిగెత్తుకుంటూ ఇంటికి చేరుకున్నాను. ఇంటి ముందంతా బంధువులు, నాన్న స్నేహితులు. లోపల ఏడుపులు. ఏమీ అర్థం కాలేదు. బెరుకుబెరుకుగా లోపలికి అడుగుపెట్టాను. వరండాలో అమ్మమ్మ కింద పడుకొని వుంది. కళ్లు మూసుకొని ఉన్నాయి. ముక్కల్లో దూది ఉంది. తలవెనుక దీపం వెలుగుతూ ఉంది. 

    "రాత్రి నిద్దురలోనే పోయింది. పొద్దున్న ఎంతసేపటికీ లేవకపోతే'' నాన్న ఎవరికో చెబుతూ ఉన్నాడు. 
అలా ... ఆ రోజునుంచి కథ వినాలనే కోరిక నెరవేరనే లేదు. అమ్మను, నాన్నను, ఎదురింటోళ్లను, పక్కింటోళ్లను... ఎందరినో... అడిగీ... అడిగీ.. అలసిపోయా. 

    అన్నం తినబుద్ధి కాలేదు. నీళ్లు తాగబుద్ధి కాలేదు. ఒక్క కథ... ఒక్క కథ... అంటూ నిద్రలో కూడా కలవరించసాగానట ... అమ్మా, నాన్నా... నన్ను చూసి తల్లడిల్లిపోయారు. ఏవేవో బుక్కులు తెచ్చి చదివి వినిపించసాగారు. ఎవరెవరినో పిలిపించి కథలు చెప్పించసాగారు. కానీ ... వాళ్ల మాటల్లో జీవంలేదు. వాళ్ల ముఖాల్లో కథ చెబుతున్న ఆనందం లేదు. దాంతో... మా అమ్మమ్మ వర్ణించినట్టు కమ్మని అమ్మపాల వంటి అద్భుతమైన కథ వెంటనే ఏదీ నాకు దొరకలేదు. చివరికి ఒకరోజు వర్షంలో బాగా తడవడం వల్ల న్యుమోనియా వచ్చి చనిపోయాను. కథ వినాలనే నా కోరిక మాత్రం తీరలేదు'' అంటూ వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ మంజు ఒళ్లో ఒదిగిపోయింది.

    "నీ కోరిక తప్పకుండా తీరుతుంది కావ్యా ... నీకోసం తప్పకుండా మంచి కథని ఎలాగైనా విని, దాన్ని నీకు వినిపించి నీకు విమోచన కల్గిస్తాను. నీ కథని అందరికీ చెబుతా. నీ కథ విన్న వాళ్లు వాళ్ల పిల్లలకు చెప్పడానికైనా కథల్ని నేర్చుకుంటారు ... '' కావ్యని తన గుండెలకు మరింతగా పొదువుకుంటూ చెప్పింది మంజు. 


(ఆదివారం ఆంధ్రజ్యోతి 25 ఏప్రిల్ 2010 సంచికలో ప్రచురితం)
Comments